17/09/22

Unha nova mirada sobre os “Poemas ao Outono”

Desde que caeu nas nosas mans pouco despois de saír do prelo, foi sempre un dos nosos libros máis amados de Manuel María. A nosa predilección por este poemario, tan pequeno de corpo como tan alto de dimensión poética, non deixamos de manifestarlla ao poeta desde o inicio da nosa amizade con el, e temos tamén reivindicado este libro en diversos traballos ao longo das últimas décadas. Hoxe facémolo de novo, máis unha vez, cando estamos case entrando no Outono, momento sempre propicio para revisitar estes fermosísimos versos de Manuel María.

Grande foi a nosa ledicia cando Méndez Ferrín, no discurso de resposta ao discurso de ingreso de Manuel María na Real Academia Galega, o 15 de febrero de 2003, se referiu así a este poemario: “sen perder o tempero metalúrxico e o gume da existencia colectiva, sobrevén un acougo, o reencontro cos elementos basilares da natureza e do corazón: Poemas ó outono, 1977. E a sobriedade, a nostalxia, a comuñón coas moitedumes, a paixón primordial, o amor, regresan porque neses sentimentos pertinaces está a Patria e o corazón, e Manuel María é un poeta patriótico cordial por riba e por baixo de calquera continxencia”. Con estas palabras de Méndez Ferrín ficaba talvez definitivamente reparado o inxusto silencio que acompañou a aparición destes sonetos en 1977. Só un crítico literario que nunca practicou o sectarismo intelectual como é Xulio L. Valcárcel tivo ollos para ver e louvar aqueles versos nun artigo que publicou nas páxinas de El Progreso. No resto da crítica, un clamoroso silencio. Cómpre lembralo aquí para saber porqué tres títulos tan importantes de Manuel María como Poemas ao Outono, Cecais hai unha luz e Poemas da labarada estremecida (escritos en 1975-76, 1979 e 1980, respectivamente) non ocuparon o lugar que en xustiza lles corresponde na historia da poesía galega contemporánea. Un deses tres títulos nin sequera viu a luz até trinta anos máis tarde e os Poemas ao Outono mesmo tiveron que saír en Madrid grazas ao patrocinio dos mozos da Agrupación Cultural “Lóstrego”.

Aínda que Marta Dacosta inclúe cinco dos vinte Poemas ao Outono dentro da temática socialrealista de Manuel María, o certo é que desde unha visión estritamente estilística dos poemas, todo o conxunto do libro responde a outro ciclo creativo do poeta. O propio Manuel María, no libro de conversas con Xosé M. del Caño, manifesta que “a poesía que se escribira en Galiza do ano 1963 ó 1975 era un ciclo pechado, que todo aquilo pasara, que o que fora unha escola de poesía de denuncia estábase convertendo nunha escolástica”. Esta é seguramente unha das razóns polas que entre outubro de 1975 e mediados de 1976 escribe e reescribe este libro, que segundo Camilo Gómez Torres tivo tres redaccións, o que demostra non só unha mirada máis profunda do poeta cara a dentro e cara a fóra, senón tamén unha maior preocupación pola forma, escribindo con extrema delicadeza estes versos que nos convocan á celebración da vida e á redención da patria e que agora, camiño xa do Outono, nos volven a iluminar o corazón.

                                             


Poemas ó Outono

Manuel María

Edicións Xistral-A.C. Lóstrego

1977

13/08/22

Garcés, o poeta que procurou a luz e a beleza

 A alta estima que nós sentimos polo poeta Miguel González Garcés (A Coruña 1916-1989) debémoslla en primeiro lugar a Álvaro Cunqueiro, por sabermos por unha carta súa que Garcés foi un dos máis fieis e intelixentes lectores da súa obra poética. Quen admirou a poesía de Cunqueiro nos tempos aqueles que era ignorada e incluso deostada, merecerá sempre todo o noso aprecio como intelectual. Despois debémosllo a Manuel María, a Avilés de Taramancos e a Uxío Novoneyra, que sempre nos falaron cun grande cariño e un enorme respecto por Garcés. Máis tarde chegou ás nosas mans a súa obra lírica, que nos deixou fascinados, sobre todo os libros Sede e Luz (1986) e Un nome só na néboa (1989), aínda que o admiraríamos só por un verso tan precioso como “Pousouse o teu amor na máis alta ponla” ou por un poema tan lido e relido e tan amado por nós como “Ter que deixalo todo”. Pero quen de verdade nos levou ao cume da admiración por Garcés foi Xulio L. Valcárcel co seu libro Miguel González Garcés, mineiro de luz, aínda que xa anteriormente nos introducira no rico universo garcesiano co magnífico limiar que escribiu para a escolma da poesía en galego de Garcés que editou Espiral Maior en 1998.

Xulio L. Valcárcel non só é un extraordinario e fecundísimo poeta -aí está para comprobalo Memoria dos días, formas da levidade. Poesía reunida (1979-2017)-, senón tamén un brillante ensaísta e crítico literario, como o demostran os varios libros de ensaio dos que é autor, os milleiros de artigos que leva publicado e, como non, as páxinas que dedicou a Miguel González Garcés, certamente imprescindíbeis para coñecer a persoa, a figura e a obra deste destacado poeta coruñés, así como todo o seu labor social e cultural durante décadas na cidade da Coruña. En Miguel González Garcés, mineiro de luz está o home e o seu tempo, o poeta e a súa obra, o intelectual e o amigo, na mirada profunda, rigorosa, exquisita, poliédrica e humana de Xulio L. Valcárcel, mais tamén na mirada de outras persoas que o trataron, como Manuel Álvarez Torneiro, Vicente Araguas ou Xavier Seoane. O libro está escrito, ademais, coa verdade e a emoción que posúe a palabra cando foi escrita desde unha estreita amizade. O resultado é un estudo sobre a vida e a obra de Garcés que nos fascina desde o comezo ao final. Porque é unha biografía con alma, como só un poeta como Xulio L. Valcárcel podería facer. Unha biografía e tamén unha aproximación indespensábel á poesía dun poeta que procurou a luz e a beleza.

Despois de reler este libro, sentimos pena, máis unha vez, de non estar entre as persoas que tiveron o privilexio de gozar do trato persoal e do maxisterio de Miguel González Garcés. Pero temos os seus poemas, o seu inmenso legado poético, versos tan fermosos como os que dedicou ao sartego de Ilaria de Carretto: “Ilaria de Carretto, nevada luz de nardo. / Ilaria de Carretto, un nome só na néboa. / Ilaria de Carretto, espello dunha sombra, / detida na beleza.”





Miguel González Garcés, mineiro de luz

Xulio L. Valcárcel

Edicións Laiovento / 2009

11/07/22

O libro co que descubrimos a Cunqueiro como poeta

Para aqueles e aquelas que andabamos a descubrir a literatura galega na década dos setenta houbo un libro extraordinario, fundamental: o primeiro volume da Obra en Galego Completa de Álvaro Cunqueiro, editada por Galaxia en abril de 1980. Lembro perfectamente que o merquei na Feira do Libro de Ferrol daquel ano e que aquela mesma tarde fixen a viaxe no tren da Costa até Ortigueira absolutamente marabillado, descubrindo, por fin!, a Cunqueiro como poeta. Non podía entender como ninguén me convidara antes a ler a poesía de Cunqueiro. Certo que para un rapaz de vinte anos o acceso á obra poética de Álvaro Cunqueiro resultaba difícil, pois os seus primeiros libros foran publicados antes da guerra e Dona do corpo delgado en 1950. Léramos poemas seus na antoloxía Poetas gallegos contemporáneos, de Basilio Losada (Seix Barral, 1972), e na Poesía Gallega Contemporánea, de Miguel González Garcés, editada en 1974 en Plaza & Janés, pero sen prestarlle a debida atención. A verdade é que a poesía de Cunqueiro naquel tempo só contaba coa admiración dun pequeno círculo de lectores, encabezado por Garcés. Sirva como mostra dese desprezo pola súa poesía e desa mediocridade intelectual a exitosa escolma Os cen mellores poemas da lingua galega, de Xesús Alonso Montero, onde só figura un poema de Cunqueiro de Cantiga nova que se chama ribeira. Tamén podemos observar ese desinterese pola súa obra poética na escasísima bibliografía que hai sobre a mesma antes de 1980. “…creo que ya nadie más que tú, y dos o tres más, cuentan conmigo en este país gallego como poeta”, confésalle cunha certa amargura Cunqueiro a Miguel González Garcés nos últimos anos da súa vida. Realmente Álvaro Cunqueiro morreu sen ser recoñecido pola crítica como o grandísimo poeta que el era. Esa tremenda inxustiza só foi reparada post mortem.

“Pro eu resucitarei”, dicía Cunqueiro no poema co que se pechaba Herba aquí ou acolá na edición de 1980. E vaia se resucitou! Xunto con moitos poetas dos oitenta (Claudio Rodríguez Fer, Manuel Forcadela, Xosé Mª Álvarez Blázquez, Pilar Pallarés, Ramiro Fonte, Darío Xohán Cabana, Román Raña…) foi seguramente X. L. Méndez Ferrín o que máis o reivindicou como poeta. Aí está o estudo que lle dedicou en De Pondal a Novoneyra (1984) ou a interesantísima conferencia que pronunciou na Universidade da Coruña, publicada posteriormente en Clásicos e Modernos (1999). Viñeron tamén novas edicións da poesía de Álvaro Cunqueiro, sempre enriquecidas con novos tesouros, como as compilacións que levou a cabo Henrique Costas en 1991 e 2011, ou libros de análise tan extraordinarios para o coñecemento da súa obra poética como os Trinta poemas (2013), de Camiño Noia, mais o libro que de verdade nos descubriu a moitas e a moitos o Álvaro Cunqueiro poeta foi aquel primeiro volume da súa obra completa. Aínda hoxe o collemos entre as mans coa mesma emoción e o mesmo gozo daqueles nosos anos mozos.




Obra en Galego Completa

Álvaro Cunqueiro

Galaxia / 1980

11/06/22

Castelao, na palabra emocionada de don Ramón

18 de setembro de 1971. Franco acaba de estar en Meirás, como todos os veráns. Don Ramón Otero Pedrayo, xa con máis de 83 anos, acompañado de Luís Seoane e Isaac Díaz Pardo, entra na sala do Museo Carlos Maside para pronunciar unha conferencia sobre Castelao. Entre o numeroso público que enche a sala hai xente galeguista e tamén outras persoas que están alí máis pola admiración e o cariño que lle profesan a Otero que polo interese pola figura de Castelao. Mais, a medida que o discurso avanza, non fica unha soa persoa allea á emoción coa que o conferenciante fala do seu grande amigo Daniel. Don Ramón non leva a súa conferencia escrita, nunca a leva, nin sequera un guión. Constrúe o relato biográfico de Castelao diante da propia audiencia. Tampouco segue ningunha metodoloxía. Fala, fala como un río de inverno, simplemente. Fala coa paixón do corazón, coa forza da palabra, coas mans, cos brazos, desde a lembranza emocionada do amigo, desde a memoria daqueles días que eles dous viviron polo país adiante, naquel Madrid da II República ou no seu reencontro en Bos Aires en 1947, onde se abrazaron de novo e se despediron para sempre.

Otero aínda non esqueceu a voz de Daniel nin o seu sorriso, aquel sorriso previo a calquera cousa, a unha conversa, a unha conferencia ou a un debate parlamentario: “quería acender ó redor de si un lume de simpatía, un lume de ardor, por iso sempre ría, i esa risada era unha risa leda”. E don Ramón fala da nenez de Castelao en Rianxo, do pai que non coñeceu até que o viu baixar dun tren en Bos Aires, dos seus anos mozos en Compostela, da súa estancia en Pontevedra, do día que se fixeron amigos en Toledo diante do cadro do Conde de Orgaz, dos tres anos que pasaron xuntos nas Cortes Constituíntes, do Castelao caricaturista, das cruces de pedra na Bretaña, dos seus debuxos políticos…, e conta anécdotas que engaiolan ao público, mais confesa que “Eu ó falar estas cousas adrede busco a risa, sin embargo o meu corazón non rie. Busco a risa para non cecáis diante de vós estalar nalgún salouco”.

Otero fala igualmente do compromiso de Castelao coa “redención de Galiza”. “Castelao era as alas da terra”, di. E non se esquece tampouco daquelas outras figuras que foron fundamentais na cultura galega e no nacionalismo da preguerra: Vicente Risco, Lousada Diéguez e Florentino Cuevillas. Pero talvez o momento máis emocionante do acto é cando don Ramón lembra aquel día de xuño do 36 na estación do Norte, cando Castelao o foi despedir antes do seu regreso a Ourense co título de Doutor: “Castelao foi a despedirme e falamos un anaquiño antes de salir o tren, e me dixo: Mira Ramón -eu calei preocupado toda a noite, xa vira como estaba Madrid máis ou menos- eu non volverei a Galiza, eu non volverei a ver a miña nai, vai vir unha guerra terrible e perderemos nós, perderemos os de esquerda”. Aínda hoxe nos emocionan estas palabras de Castelao pronunciadas por don Ramón naquela conferencia do Castro.



A miña amizade con Castelao

Ramón Otero Pedrayo

Ediciós do Castro / 1986



02/05/22

Un deses libros que tanto amamos

Podería comezar por dicir que unha antoloxía das cantigas medievais galego-portuguesas e da poesía portuguesa elaborada por un dos maiores poetas que deu Portugal é xa unha moi poderosa razón para amar un libro. Mais non é só o contido do volume nin a personalidade do antólogo o que fixo que nós teñamos un amor especial por ese libro desde hai anos. Sucede que poucas veces sentimos tanto gozo cun libro de poesía entre as mans como coa Antologia Pessoal da Poesía Portuguesa de Eugénio de Andrade (Póvoa de Atalaia, 1923-Porto, 2005), publicada pola desaparecida editora Campo das Letras en 1999, e iso é así pola beleza do libro no seu conxunto, especialmente pola calidade e as características da edición. Igual que podemos estar varias horas contemplando os frescos de Fra Angelico ou o Descendemento da Cruz de Regier van der Weyden, non nos cansamos de ter entre as mans este libro que adquirimos en Braga nunha das nosas viaxes a Portugal. Se un fose editor e puidese publicar a obra completa das grandes voces da poesía galega contemporánea, sería ese o meu espello editorial dunha obra completa.

Campo das Letras foi creada no Porto en 1994 polo histórico dirixente do Partido Comunista Portugués Jorge Araújo e desapareceu en 2009 por razóns económicas, como acontece sempre coas empresas da cultura. Pero neses quince anos de existencia, este selo editorial publicou uns 1.400 títulos, de autores portugueses e estranxeiros, recollidos en máis de setenta coleccións, unha delas Campo da Poesía, cunha tipografía, un papel e un deseño que buscaba sempre destacar o título e o nome do autor ou da autora, lograr a través da sobriedade da capa a máxima beleza e exquisitez, procurar o pracer da lectura e incluso un corpo dunha dimensión perfecta para coller o libro e pasar comodamente as páxinas. Quen de verdade ame os libros é difícil que non sinta un inmenso gozo cun libro como o que hoxe traemos a esta sección.

Hai libros que naceron para ser amados, para ser acariciados coas mans, contemplados como unha obra de arte e gozados páxina a páxina. Esta antoloxía da autoría de Eugénio de Andrade é un deses libros que tanto amamos. Nós non tivemos a fortuna de tratar ao poeta, nin sequera a de podelo escoitar algunha vez ou velo de lonxe, e menos aínda o alto privilexio de manter unha longa e deliciosa conversa con el na súa casa do Porto, como si tivo a nosa benquerida amiga Carme Vidal nos tempos aqueles de A Nosa Terra. Mais, entre os escasos libros seus que forman parte da nosa humilde biblioteca, temos esta antoloxía que relemos a miúdo e conservamos con tanto amor. Só tocar cos dedos a suavidade da sobrecuberta do libro e contemplar as catro flores de Picasso que a ilustran é un gozo extremo.

 


Antologia Pessoal da Poesía Portuguesa
Eugénio de Andrade
Campo das Letras / 2002

02/04/22

As dúas patrias de María Casares

Hai biografías noveladas e biografías que se len como novelas, que se beben como o licor café. María Casares, de Arantxa Estévez, por exemplo. Sempre que temos a ocasión de falar con alguén da grandísima María Casares permitímonos recomendarlle a magnífica biografía que Arantxa Estévez publicou en 1999 en Edicións A Nosa Terra, así como a entrevista que lle fixo Joaquín Soler Serrano para o programa “A fondo” en 1981. As persoas que sentimos auténtica adoración por María Casares temos a necesidade de ler todo o que se publicou e publica sobre esta muller, sexa o seu libro de memorias Residente privilexiada, sexa o número especial que lle dedicou en 2001 a revista de teatro Casahamlet, sexa a correspondencia con Albert Camus ou sexa o último libro que chegou a nós sobre María Casares, La Única, de Anne Plantagenet. Mais hoxe o noso propósito é reivindicar aquí o fermosísimo libro de Arantxa Estévez, que foi a primeira biografía que se publicou en toda Europa sobre a grande actriz galega, unha lectura imprescindíbel e deliciosa para coñecer esta enorme figura do teatro e do cine francés.

Aínda que María Casares residiu en Francia desde os 14 anos e nunca máis regresou á súa cidade natal desde 1936, ela dicía que a terra da que estaba feita era Galiza e que a súa patria era o teatro. Certamente, dúas foron as súas patrias: a infancia e o teatro. Só hai que ler as súas memorias para comprobar o moito que significaba a terra das súas orixes para ela. Este país foi sempre o seu paraíso: a casa familiar da rúa Panadeiras, os veráns en Montrove, a praia de Bastiagueiro, Riazor, o Océano Atlántico… Incluso durante os anos do seu longo exilio non deixou nunca de sentirse galega e de lembrar as súas raíces. Unha das razóns polas que talvez non regresou á Coruña foi seguramente polo temor a que despois de tantos anos e de todo o que aconteceu tras o verán do 36, a súa cidade non fose a que ela tiña na súa memoria. Mais endexamais quebrou o seu amor e a súa fidelidade a Galiza. Así o demostraba cada 25 de xullo recitando por Radio París poemas de Rosalía, Curros ou Pondal. Así o demostrou visitando antes que a ninguén a Virxinia Pereira a primeira vez que foi a Bos Aires, onde viviu de novo o regreso emocional á terra con Eduardo Blanco-Amor, Luís Seoane, Rafael Dieste, Tacholas e todo o exilio galego. E talvez hai que buscar tamén na necesidade que ela tiña de sentir dalgunha maneira a presenza de Galiza a súa decisión de rematar os últimos anos da súa vida no pequeno concello de Alloue, onde está soterrada. “Hai que vivir preto do océano, que o mar e o vento che labren a cara”, dicía.

Arantxa Estévez entregounos no seu día unha das biografías máis fascinantes e marabillosamente escritas que se poden ter entre as mans. Recentemente soubemos que Aira Editorial a vai reeditar. Volver a ese libro será como ver de novo esa película que tanto nos gusta.




María Casares

Arantxa Estévez

Edicións A Nosa Terra / 1999

08/03/22

Ética e estética en Xohán Casal

Hai libros que ao collelos entre as mans nos causan unha profundísima emoción, porque hai libros que representan os momentos máis luminosos dun tempo e dunha literatura, que foron escritos a contracorrente, nunha soidade espantosa, sen un fío de luz. É o caso, por exemplo, de O camiño de abaixo, de Xohán Casal (A Coruña, 1935-1960), na edición de 1970, a que publicou Ediciós do Castro con ilustración de Luís Seoane na capa, prólogo e ilustracións de Reimundo Patiño e poema-homenaxe de Manuel María. Veu logo a edición de 1985 e a de Xerais de 2005, ampliada a primeira e con estudo introdutorio de María Teresa Bermúdez a segunda. Mais permítanme que lles diga que aínda tratándose do mesmo autor e da mesma obra, este lector non vive esa emoción como con aquela primeira edición que agora teño diante dos meus ollos e que adquirira nos meus anos mozos en Ortigueira.

Xohán Casal e Reimundo Patiño coñécense na Escola de Altos Estudios Mercantiles da Coruña no ano 1949. Os dous teñen 14 ou 15 anos. O primeiro sofre unha doenza incurábel do corazón e o segundo unha enfermidade ósea. Esa mesma mañá, camiñando xuntos despois de saír das clases, Xohán Casal, que ten a sorte de gozar dunha boa biblioteca familiar, fálalle ao seu novo amigo de autores como Mallarmé e Verlaine. Algúns anos despois será Patiño o que fascine a Casal con varias obras de Castelao que seu tío Antón Patiño lle trouxera de Bos Aires. Nese momento Xohán Casal, como acto de fidelidade ao seu pobo, toma a firme determinación de abandonar o castelán e de escribir en galego, e iso que non coñece a ninguén que escriba en galego. É a partir de 1956 cando comeza a relacionarse con outros escritores mozos como Manuel María, Xosé Luís Franco Grande ou Avilés de Taramancos e a través deles descobre os libros de Galaxia ou os escritores do exilio. O 9 de xaneiro de 1960 viaxa a Compostela para pasar o día con Ramón Piñeiro e falar da publicación dos seus relatos na colección Illa Nova. Regresa de Santiago moi feliz e coa idea de alugar unha máquina de escribir para pasar os textos. Ao día seguinte, ás nove da mañá, cando dous dos seus amigos acuden á súa casa, atópanno morto no leito. Tiña só 24 anos.

Varias décadas despois Manuel Rivas falará del como “o Kafka coruñés”. Efectivamente, neses anos cincuenta ninguén escribe en lingua galega como Xohán Casal, Gonzalo R. Mourullo ou X. L. Méndez Ferrín. Son tres autores que renovan radicalmente a narrativa galega, tanto desde o punto de vista formal como temático. A influencia da literatura europea en xeral e do mundo de Kafka en particular está moi presente nos relatos de Casal. É a súa unha prosa moi diferente á dos autores da Xeración Nós e incluso á que chega ás súas mans de escritores máis próximos a el en idade. É a narrativa dun mozo que de non morrer tan prematuramente lle daría á nosa literatura unha obra que o colocaría entre os mestres da prosa galega contemporánea.


O camiño de abaixo

Xohán Casal

Ediciós do Castro / 1970

131 páxinas